lees me

de dingen die niet overgaan

Wie in het licht leeft of in de schaduw.
Wie grote dingen doet of in kleine dingen het verschil maakt.
Wie aan de zijlijn of in het volle leven staat.
Elke mens zou zijn eigen hommage mogen krijgen.
Op 29 februari en 1 maart 2020, kreeg mijn vader Francis de zijne,

read more

bakens in het landschap van het leven

Het was mooi. De kalligrafie-tentoonstelling van An Vanhentenrijk.
En hoe heerlijk dat de meeste van mijn teksten nadien een thuis vonden bij mensen die houden van woorden en kalligrafie.
Maar omdat ook anderen me zeiden dat ze mijn teksten zo graag wilden vasthouden,

read more

zinsverduistering

Als copywriter schakel ik soms mijn hulplijnen in: Taaladvies en VRT Taal bijvoorbeeld. En heel spaarzaam bel ik de Taaltelefoon. Op momenten van zinsverduistering, als ik de weg in mijn woorden niet meer weet. Voor het persbericht van een klant zat ik in de knoop met...

read more

zal ik je schrijven?

Soms twijfel ik: uit handen geven of zelf doen. Mijn logo bijvoorbeeld of mijn website of mijn boekhouding. Nadien begrijp ik mijn twijfel niet en mezelf nog minder. Dan ben ik alleen maar opgelucht en gelukkig. Want wat ik uit handen gaf, lag voorbij mijn grenzen van...

read more

ademruimte

Mijn hoofd was bijna vergeten. Het adem inhouden, telkens als de hare stopte. Het opkijken dan, het tellen, het dichterbij gaan. Het opgelucht voelen van nog een zuchtje leven. Tot er geen ademruimte meer overbleef. Mijn hart herkende het zonder slag of stoot. Het...

read more

lege handen

Soms scheur ik foto 's uit de krant. Foto 's die me raken. Die me niet loslaten. Die me wakker schudden uit de toevalligheid van mijn eigen geluk. Een klein dood meisje onder Syrisch puin. De bijna lege handen van vluchtelingen onderweg. De fotoreeks 'Kostbare...

read more

wenende boom – Berlinde De Bruyckere

Vijf oktober. Een heerlijke lentedag in de herfst. Er hangt nieuw leven in de lucht. Jaren geleden creëerde kunstenares Berlinde De Bruyckere voor Woonzorgcentrum Den Olm in Bonheiden de wenende boom. Het werd een plek van troost, van stilstaan op de wandeling van het...

read more

hoor mij

Hoor mij. Luidop pratend in mezelf. Dan spreek ik me moed in. Of vervloek mezelf. In woorden die mompelend en slechts in mijn eigen bijzijn het daglicht durven zien. Achter mijn hoog opgetrokken muren van zelfcensuur. Soms herpak ik me, berisp mezelf wat liever te...

read more

echo

Ik hou niet van hun echo 's tussen de huizen. Maar nu zijn ze stil en mogen ze er zijn. Meer nog: al weken bezetten ze een plataan in onze tuin met hun zorgzaamheid. Mijn kreetjes van ontroering als bouwvergunning voor hun nest. De duiven. Mijn duiven. Ze kwamen er...

read more

ontwaakt

‘De bel!’ roept mijn oudste dochter naar boven. Het is half elf. Op elke andere zaterdagochtend fietsten we nu al met onze haren in de wind en ochtendrood op onze wangen heen en weer tussen muziek en dans. Maar vandaag is anders. Vandaag is traag. Al staat mijn...

read more

groentjes

‘Dat er veel groentjes zouden zijn, deze zomer,’ zei de man op de radio. Ik hou van groentjes, het liefst in een zomerfrisse salade. Maar hij had het over de vlindersoort. En over bezorgde mensen die geen vlinders vonden in hun tuin, hoewel beloofd was dat ze met...

read more

hoofdbreed

Ik droomde van een kast. Muurhoog en kamerbreed. Een plek voor schoonheid en voor beelden. Voor hun geboortestenen en mijn boeken. Voor de laatste foto van een moeder en het kunstwerk van een vriend. Voor focus en voor stilte. Achter haar gesloten deuren: grenzeloos...

read more

dagen van leven en van dood

De ochtend breng ik door met hen die er niet meer zijn. Ik sta op met haar die ik warm in het hart draag. En ik word wakker met degenen die ik zwart op wit in de krant vind. Tussen het nieuws van de wereld zoek ik altijd weer de dood. Moeite kost het niet, de dood...

read more

hoe stil wordt het nu

Stil en vol stonden ze daar. De vele kaartjes rond dat ene kaartje met jouw foto. Als warme mensen die jou omringden. Bijna drie maanden nu. Hielden ze elkaar recht. En mij. Maar. Soms viel er eentje. Op jou. Of op de grond, door een deur die openwaaide. Of omdat de...

read more

over de grens

Weiden lopen oeverloos over in elkaar. Een beek kabbelt er zich een weg doorheen. Wolken schuiven aan mij voorbij. Als ben ik lucht. Daar in de zon op een trein van land naar land. Niets zegt dat we een grens oversteken. Niet de conducteur die eerder waarschuwde voor...

read more

spiegelbeeld

Ik zie mezelf. In het achteruitkijkspiegeltje dat ik naar beneden klapte om ongezien een blik op de kinderen te werpen. Een bruuske beweging zou het kalme wild weer opjagen. Maar ik zie dus mezelf. Niet mijn hele zelf. Eigenlijk zie ik alleen...

read more

ontroerend erfgoed

Een langgerekte schreeuw van vrolijk weerzien. Van aan de overkant van de speelplaats tot hier en nu en mij. Volgend jaar is dat onherroepelijk voorbij, denk ik. Maar nu ziet ze me nog graag staan. En vliegt me in de armen, elfje als ze is. Ik hou het...

read more

adem

Soms schreef ik aan mijn moeders bed: woorden, herinneringen, mijn toekomst. Vaker keek ik naar buiten of diep naar binnen. Maar altijd was er het opkijken - van het scherm, van de wereld, van mezelf - bij haar adem die plots stopte. Het...

read more

mijn kop

Dat ik raar in mijn kopje roer. Merkten mijn dochters een tijd geleden verwonderd op. Sinds toen begrijp ik waarom ik koffie drinken zo vermoeiend vind. Roerend met mijn lepeltje laat ik het intussen ook ronddraaien tussen duim en wijsvinger. Vóór hun opmerking was...

read more

herfst

Ik deel de middag met mijn dochter. Als ze me ziet, steekt ze de straat over en begint aan het verhaal van haar voormiddag in flarden en vergeten momenten, tussen zot en ernstig. Dat ze het fijn vindt om even niet in de drukte van de eetzaal te...

read more

held

Mijn eigen kleine held. Af en toe wil ik die zijn. Dat ben ik de kinderen verschuldigd. En mezelf vooral. Laat het maar een milde les in leven zijn, voor wie het horen wil en zien. En voelen. Vandaag was zo ’n dag. Omdat bedachtzaamheid mij...

read more

groot & klein

Midden in de nacht in de kamer: een klein meisje dat niet meer slapen kan. Zegt ze. Of ze wel hard genoeg geprobeerd heeft. Ja, maar het lukt niet. Ik voel de kille vloer onder haar blote voetjes. Met een onhelder hoofd wik en weeg ik, even,...

read more

oeverloos

Dan toch. Na oeverloos getreuzel. Dan toch. Ruimen we op. Omdat de leegte hun huis aanvreet. De schimmel zich vastklampt aan duffe kasten. Het water in de kelder ons tot de enkels stond. De warmte al lang weg was uit de kamers. Alleen de...

read more

patronen

Soms vraagt ze me raad bij de samenstelling van haar gezin, mijn jongste dochter. Nu nog wel. Wie het beste broertje is voor de twee zusjes. En welke mama en papa goed bij elkaar passen. Ondanks het blanke overwicht en de eentonige uniformiteit onder hun...

read more

geluk hebben

De punt van de kast die het hoofd rakelings nadert. De trede van de keldertrap die zich in het schemerdonker niet laat vinden door een voet. Het kind dat wuift, in zijn wolken tussen de hoogste takken van de boom. Hoe één seconde het verschil...

read more

achterdeur

Onze reis begint op het moment dat we de achterdeur uitstappen. De deur die niet alleen toegang geeft tot onze tuin maar die we ook gebruiken als uitvalsbasis naar de garage en de straat. Geen wonder dat onze dochters soms twijfelen welke deur...

read more

mijn zee

Met de glimlach en met beide handen grijp ik ze, de kleine momenten van windstilte in mijn kolkende dagen. Die ogenblikken waarop iedereen het huis uitwaait en ik een kleine zee - veeleer een meer - van tijd voor mezelf heb. Even niet omsingeld...

read more