hoe stil wordt het nu

Stil en vol stonden ze daar. De vele kaartjes rond dat ene kaartje met jouw foto. Als warme mensen die jou omringden.
Bijna drie maanden nu. Hielden ze elkaar recht. En mij. Maar. Soms viel er eentje. Op jou. Of op de grond, door een deur die openwaaide. Of omdat de kinderen er de hoekjes vanaf liepen. En heel soms duikelden woorden als dominoblokjes over elkaar. De gevallenen troostte ik door hen nog eens te lezen. En zo troostten zij mij. Zorgzaam herschikte ik ze dan weer rond jou.
Dat het tijd werd om ze op te ruimen, vond mijn verstand vandaag. De wensen, niet de mensen. Ik raapte ze samen tot een wankele stapel. Ik nam ze op schoot. Daar zat ik met zijn allen in de zetel. En las ik hen en jou. En woord voor woord las ik ook mijn verdriet.
Jij staat er nog. Jouw kaartje met jouw foto. En zonder mensen om je heen.
Hoe stil wordt het nu. Zo zonder hun stilte.

 

Delen

Share on facebook
Share on linkedin
Share on email
Share on whatsapp

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Mag ik je schrijven, nu en dan? Over woorden, zinnen en teksten.